Liszt Pianosonate in B mineur, S. 178

Franz Liszt voltooide zijn PIanosonate in B mineur, S. 178, in 1853. Het werd het jaar daarop voor het eerst gepubliceerd en ging in première in 1857. Het stuk werd opgedragen aan Robert Schumann, als gebaar voor Schumanns toewijding van zijn Fantaisie Op. 17 naar Liszt. Clara Schumman hield echter niet van de sonate en weigerde deze uit te voeren. Dit niet-enthousiaste welkom werd blijkbaar herhaald door Brahms en andere opmerkelijke componisten. Richard Wagner ging echter met groot enthousiasme op het stuk in. Dit impopulaire debuut, in combinatie met de extreme moeilijkheidsgraad ervan, maakte het moeilijk voor de Sonate in B mineur om een ​​repertoirestatus te bereiken. Het werd uiteindelijk rond de eeuwwisseling aanvaard. Er bestaan ​​verschillende arrangementen van dit werk: Camille Saint-Saëns, vriend van Liszt, maakte in 1914 een arrangement voor twee piano's, maar het werd tijdens zijn leven nooit gepubliceerd vanwege rechtenkwesties. Het verscheen voor het eerst in druk in 2004. Er zijn verschillende orkestversies en enkele uiterst moeilijke arrangementen voor solisten (voor viool en cello). Een optreden van de originele versie duurt ongeveer een half uur.