Fauré Nokturn nr 4 Es-dur op. 36

Fauré bardzo podziwiał muzykę Chopina i chętnie komponował w formach i wzorach ustalonych przez wcześniejszego kompozytora. Nokturny Fauré wzorują się na Chopinie, kontrastując spokojne fragmenty zewnętrzne z żywszymi lub bardziej burzliwymi epizodami centralnymi. Syn kompozytora, Philippe, skomentował, że nokturny „niekoniecznie opierają się na zadumie czy emocjach inspirowanych nocą. Są to utwory liryczne, na ogół pełne pasji, czasem udręczone lub całkowicie elegijne”. Czwarty nokturn (ok. 1884 r.), poświęcony hrabinie de Mercy-Argenteau, kontrastuje liryczną część otwierającą i epizod e-moll z ponurym tematem przypominającym bicie dzwonu. Powraca temat pierwszy, po którym następuje krótka koda. Pianista Alfred Cortot, ogólnie wielki wielbiciel Fauré, uznał utwór za „raczej zadowolony z jego ospałości”.