Francesco Durante Darmowa muzyka arkusza

Francesco Durante był kompozytorem neapolitańskim. Urodził się we Frattamaggiore w Królestwie Neapolu i już w młodym wieku wstąpił do Conservatorio dei poveri di Gesù Cristo w Neapolu, gdzie pobierał lekcje u Gaetano Greco. Później został uczniem Alessandro Scarlattiego w Conservatorio di Sant'Onofrio. Przypuszcza się, że studiował także u Bernardo Pasquiniego i Giuseppe Ottavio Pitoniego w Rzymie, ale nie ma na to żadnych dokumentów potwierdzających. Mówi się, że zastąpił Scarlattiego w 1725 r. w Sant' Onofrio i pozostał tam do 1742 r., kiedy to zastąpił Popororę na stanowisku szefa Conservatorio di Santa Maria di Loreto, również w Neapolu. Funkcję tę sprawował przez trzynaście lat, aż do swojej śmierci w Neapolu. Był trzykrotnie żonaty. Jego sława jako nauczyciela była znaczna, a wśród jego uczniów byli Niccolò Jommelli, Giovanni Paisiello, Giovanni Battista Pergolesi, Niccolò Piccinni i Leonardo Vinci. Jako nauczyciel nalegał na bezsensowne przestrzeganie zasad, różniąc się tym od Scarlattiego, który wszystkich swoich uczniów traktował indywidualnie. Kompletny zbiór dzieł Durantego, składający się niemal wyłącznie z muzyki sakralnej, Selvaggi, kolekcjoner sztuki neapolitańskiej, podarował bibliotece paryskiej. Katalog można znaleźć w Biographie Universelle Fétisa. Biblioteka cesarska w Wiedniu przechowuje również cenny zbiór rękopisów Durantego. Do jego najważniejszych scenerii zaliczają się dwa Requiem, kilka mszy (z których jedną z najbardziej oryginalnych jest Msza pasterska na cztery głosy) i Lamentacje proroka Jeremiasza. Jego Magnificat zyskał popularność częściowo dzięki błędnemu przypisaniu Pergolesiemu. Durante znajduje miejsce w Opéra Garnier w Paryżu, być może dzięki swoim uczniom Fakt, że Durante nigdy nie komponował na potrzeby sceny, przyniósł mu przesadną reputację kompozytora muzyki sakralnej. Uważany za jednego z najlepszych kompozytorów kościelnych swojego stylu i epoki, wydaje się, że założył sentymentalną szkołę włoskiej muzyki kościelnej. Niemniej jednak Hasse zaprotestował przeciwko określeniu Durante jako największego harmonisty Włoch, co przypisał Alessandro Scarlattiemu.