Giulio Fiesco Darmowa muzyka arkusza

Giulio Fiesco był włoskim kompozytorem renesansu działającym w Ferrarze, znanym ze swoich madrygałów. Był pierwszym kompozytorem, który stworzył poezję Giovanniego Battisty Guariniego, poety najczęściej wybieranego przez madrygalistów końca XVI wieku, i był ważnym kompozytorem nadwornym dla bogatego establishmentu muzycznego rodziny Este w Ferrarze. Wszystkie zachowane dzieła Fiesco mają charakter świecki i wokalny. Opublikował cztery księgi madrygałów w latach 1554, 1563, 1567 i 1569, dedykując wszystkie cztery członkom rodziny Este. Spośród tych czterech książek, pierwsza i ostatnia cieszyły się największym zainteresowaniem. Jego kompozycje zawarte w pierwszej księdze z 1554 roku najbardziej bezpośrednio ukazują wpływ Cipriano de Rore, najsłynniejszego kompozytora madrygałów z połowy stulecia, który był wówczas maestro di cappella w Ferrarze dla księcia Ercole II d'Este. Kompozycje Fiesco zawarte w tej książce są czterogłosowe i obejmują madrygały w stylu klasycznym, dzieła eksperymentalne chromatycznie (np. występy podczas dramatycznych wydarzeń organizowanych dla rodziny Este. Poezja, którą tworzy, obejmuje dzieła Boccaccia, Giovanniego Batisty Strozziego, Bernardo Tasso, Sannazaro, Ludovico Ariosto i Petrarki. Ostatnia księga madrygałów Fiesco, Musica nuova na pięć głosów, jest jego najsłynniejszą, gdyż po raz pierwszy pojawia się w niej poezja Guariniego z muzyką. Spośród piętnastu wierszy znajdujących się w zbiorze czternaście to sonety, których styl odpowiada elegancji języka, osiągając znaczną wirtuozerię w oprawie tekstu. Niektóre aranżacje są innowacyjne pod względem harmonicznym i rytmicznym, z jednym madrygałem, S'armi pur d'ira disdegnoso ed empio, zapowiadającym barokowe stile concitato o szybkiej deklamacji nad homofoniczną fakturą. Nie wszystkie dzieła Fiesco to madrygały. Opublikował kilka pieśni świeckich w lżejszych, współczesnych formach, takich jak greghesca i napolitane, odpowiednio formy pochodzenia weneckiego i neapolitańskiego.